De deur


Op het dak van het flatgebouw huiverde hij in zijn wat ruime jas. Hij sprak luid. Op deze hoogte kon niemand hem horen.

Het gordijn waarachter hij leven kan is de taal, is de dwaalweg van de illusie, de omgeving van niets, het spoor van ruiters op weg naar de einder die ze nimmer vinden.

Het tochtte rond de bakstenen liftkoker waarvan de deur nog open stond. Door de betonnen borstwering voelde hij zich bijna veilig, alleen moest de deur nog gesloten. De diepte gaapte nu aan twee kanten. Het dak echter was solide vertrouwde hij.

In zijn lichaam de gebaren van een doofstomme. Hij merkt dat hij nadert en verder weg raakt. Het gordijn, traliehek waarin hij schuilt: hem interesseert de taal als raster.

Hij was dorstig na de klim, was via de trap gekomen. Hij wist eigenlijk niet waarom. Het uitzicht kende hij en de ervaring er te zijn ook. Het was niet de eerste keer, nee, zelfs wel de hoeveelste? Hij zakte door het moment... Kwam hij daarvoor...? Beneden schoven de auto's met de anderen. Als hoorde hij ze spreken achter het dash'-board.

Het raster waardoorheen hij leven kan.

Hij opende de deur die was dichtgewaaid.

Toon Teeken

Officiƫle website en online portfolio van Toon Teeken, schilder.
beeldend kunstenaar, schilder, Toon Teeken

CV

Werk

Groepsexposities

Solo-exposities

Opdrachten

Teksten

Contact

Over deze website